Rozdziały: [1], [2], [3], [4], [5], [6], [7], [8], [9].

Forie z pomocą Sophie szukała imienia dla małej kocicy. Jednak nie każda opcja podobała się zwierzątku. Kociak prychał gdy tylko usłyszał kolejne imiona proponowane przez dziewczyny.
- Twilight – powiedziała Forie, leżąc na łóżku należącym do Sophie i zahaczając nogami o półkę.
Kotka zamiauczała przeraźliwie. Jej właścicielka wzdrygnęła się.
- Uznam to za „nie”. – rzekła rozbawiona Sophie. – Może Nala? – spojrzała z nadzieją na zwierzaka przyjaciółki. Przechylił łepek.
- Sukces!
Kotka miauknęła jeszcze raz i odwróciła się ogonem do obu dziewczyn.
- Chyba cię nabrała – zaśmiała się Forie. – Dobra, kocie, koteczku. Ostatnia szansa i daję sobie spokój, więc błagam nie prychaj na mnie Nyks.
Zwierzak odwrócił się i popatrzył z zaciekawieniem na właścicielkę, po czym wskoczył na łóżko i położył się na jej brzuchu.
- Nyks. – powtórzyła dumna Forie.

Dziewczyna pożegnała się ze znajomymi. Mark i ona zerwali kilka dni wcześniej.
Tego dnia Forie szykowała się do wyjazdu. Upchnęła rzeczy w walizce, zabrała ją z pokoju i wyszła przed dom. Jej brat z mamą czekali już w samochodzie.
Forie spojrzała na dom.
- No, to widzimy się w wakacje. – powiedziała do niego głaszcząc Nyks leżącą w jej rękach.
Odwróciła się i otworzyła bagażnik srebrnego opla. Wrzuciła tam swoje rzeczy i zamknęła go z trzaskiem. Wsiadła na przednie siedzenie obok kierowcy i zapięła pasy. Ruszyli.
- Zdenerwowana? – spytała pani Noece po kilku minutach jazdy.
- Może troszeczkę. – skłamała Forie. Dziewczyna była równie przerażona co podekscytowana wyjazdem.
Dziewczyna spojrzała na tylne siedzenie. Siedział tam Henry i grał w coś na swojej przenośnej konsoli.
Wyjrzała przez tylną szybę. Za nimi jechał czarny samochód z przyciemnianymi szybami.
- Mamo, nie żeby coś, ale… ktoś nas śledzi. – powiedziała poważnie Forie.
Henry zaciekawiony tematem odwrócił się w stronę tylnej szyby.
- Nie patrz tam! – ostrzegła go dziewczyna.
- Nie przesadzaj, pewnie ten ktoś też jedzie do Londynu. – powiedziała spokojnie pani Noece. Pomimo to skręciła w prawo przy najbliższej okazji, a potem wyjechała boczną uliczką znowu na główną.
„Chyba go zgubiliśmy” – pomyślała trochę uspokojona Forie. Po paru minutach zerknęła w lusterko. Ten sam czarny samochód.
- Cholera jasna, szybciej!
Mabel Noece przyspieszyła.
- Nie wyrażaj się. – powiedziała matczynym tonem do Forie.
- Cholera to taka choroba… szybciej. Musimy go zgubić. Ile jeszcze do Londynu? – spytała zniecierpliwiona dziewczyna.
- Pięćdziesiąt kilometrów. – odpowiedział jej Henry.
Forie skuliła się na siedzeniu zrzucając przy tym siedzącą na jej kolanach Nyks. Jej brat wziął kotkę na tylne siedzenie.
Dziewczyna co parę kilometrów spoglądała w lusterko. Cały czas śledził ich ten „ktoś”. Nagle samochód gwałtownie skręcił. Pani Noece szarpnęła kierownicą, starając się zatrzymać niekontrolowane ruchy pojazdu. Samochód zatrzymał się pół metra od pnia drzewa. Byli na drodze właściwie ogrodzonej lasem.
- Co to było? – poderwała się z siedzenia Forie.
- Nie wiem. – powiedziała pani Noece, próbując uspokoić oddech. Czarny samochód zatrzymał się. Wyszedł z niego mężczyzna w czarnym garniturze. Miał długie włosy spięte w kitkę. Poprawiał kieszeń spodni. Powoli zbliżał się do ich samochodu.
- Wyjdźcie spokojnie i czekajcie na mój znak. – powiedziała szybko Mabel do dzieci. – Wtedy będziecie musieli im uciec. Biegnijcie do lasu i nie oglądajcie się za siebie. Spotkamy się na King’s Cross – dodała ze łzami w oczach, wkładając córce bilet do ręki. Było tam coś jeszcze. Dziewczyna schowała to do kieszeni spodni.
Oczy Forie zaczęły świecić od łez. Powstrzymała je.
- A co z tobą?
- Coś się wymyśli. Nie pozwól im tego znaleźć. – powiedziała spokojnie. – No już. Wychodzimy.
Dziewczyna mocno chwyciła różdżkę schowaną w kieszeni kurtki otworzyła drzwi i wyszła z samochodu. To samo zrobiła jej mama i młodszy brat.
Forie złapała Henry’ego za rękę. Chłopiec tulił do siebie Nyks.
Mężczyzna był coraz bliżej. Pani Noece zrobiła krok do przodu. Była na wyciągnięcie ręki od nieznajomego. Uderzyła go z całej siły pięścią w nos i wrzasnęła:
- JUŻ! Uciekać!
Forie puściła się biegiem między drzewa, ciągnąc za sobą młodszego brata. Byli już dosyć głęboko. Podsadziła go na drzewo. Rozległ się męski głos.
- Crucio!
I wrzask ich matki.
- Czekaj tu. Zaraz wrócę. – powiedziała szeptem Forie. – I bądź cicho. Zaraz będę z powrotem. – powtórzyła.
Tym razem dziewczyna starała się iść jak najciszej. Wyjęła różdżkę z kieszeni i trzymała ją w gotowości. Była coraz bliżej źródła krzyku. Bliżej jej matki i bliżej tamtego mężczyzny.
Już ich widziała, ale oni nie mogli zobaczyć jej. Miała przewagę nad czarodziejem.
Uniósł rękę i miał powiedzieć zaklęcie, gdy Forie krzyknęła:
- Expelliarmus.
Różdżka wyleciała mu z ręki na kilka metrów w bok. Dziewczyna podbiegła do mamy.
- Dlaczego się wróciłaś? – spytała gniewnie.
Czarodziej pobiegł po różdżkę i podniósł ją.
- Uciekaj, dziewczynko. To sprawa między dorosłymi.
Forie podeszła do niego i przytknęła koniec swojej różdżki do jego szyi.
- Odważna jesteś. Nie to co twoja mugolska matka.
Dziewczyna odwróciła głowę w kierunku pani Noece. Nie przestawała naciskać różdżką na szyję czarodzieja.
- Mugolska? Jak to? Przecież…
- Koniec już rodzinnych rozmów. To nudne. – przerwał mężczyzna. Wycelował różdżką w Forie. – Imperio.
Dziewczyna zaczęła biec w kierunku lasu. Nie z własnej woli. Coś ją do tego zmuszało.
- Masz szczęście, że nie każę ci jej torturować. – powiedział z uśmiechem. – Bo to już moja broszka. – skierował różdżkę na Mabel. Próbowała uciekać. – Crucio! Wiem, że go masz. Tylko gdzie? Gdzie jest pierścień Pa..
Forie usłyszała tylko tyle.
Biegła dalej przed siebie pomimo, że nie była już pod wpływem zaklęcia.
Musiała biec dalej.
Obiecała Henry’emu.

Tylko zarejestrowani użytkownicy mogą oceniać zawartość strony
Zaloguj się lub zarejestruj, żeby móc zagłosować.